Panagiuriszte

To niewielkie miasto leżące u południowych stóp Srednej Góry, dumne i buntownicze, przez wieki cieszyło się przywilejem sułtańskim, zgodnie z którym nie mogli się tu osiedlać, ani nawet nocować, Turcy. W pobliżu istniało trackie osiedle, założone już w V w.p.n.e. W początkach panowania tureckiego powstał tutaj targ (stąd też nazwa miasta, bułg. panair, panagiur, z gr. panagiris - 'targ, jarmark'), wokół którego rozwinęło się następnie miasteczko. Przywilej został zniesiony dopiero w 1 839 r., ale nawet on nie ocalił Panagiuriszte przed niszczącymi najazdami kyrdżalich, którzy palili je i grabili na przełomie XVIII i XIX w. Jednak w tym właśnie czasie miasteczko przeżyło okres szczególnego rozwoju - działało tu wiele warsztatów zajmujących się tkaniem dywanów, a okoliczna ludność posiadała ogromne stada owiec.

W okolicach dużo jest sadów owocowych i winnic. Z tutejszych winogron wyrabia się bardzo dobrąrakiję "grozdową" (winogronową).
W Panagiuriszte w 1949 r. odkryto tzw. panagiurski złoty skarb datowany na przełom IV i III w. p.n.e. Trzej bracia: Paweł, Michał i Petko Dajkowo-wie, robotnicy zatrudnieni w cegielni, kopiąc glinę, natrafili na niemal 7-ki-logramowy skarb - piękne złote amfory, zdobione puchary z czasów trackich (datowane na IV-III w. p.n.e.) o kształcie głów zwierzęcych lub zwierząt. Ponieważ puchary te nie miały podstawek, trzeba było pić z nich do dna, żeby kontynuować ucztę. Poza tym w dnie znajdowały się dziurki, przez które wino się wylewało, gdy biesiadnik ociągał się z wychyleniem pucharu. Część naczyń zdobią sceny z mitologii greckiej, co pozwala przypuszczać, iż puchary sprowadzono z Grecji. Mogły być też wykonane na miejscu przez tutejszego rzemieślnika wykorzystującego greckie wzory i motywy. Skarb z Panagiuriszte uchodzi za jeden z najpiękniejszych przykładów sztuki złotniczej starożytności.

Panagiuriszte na forum

  • Brak rozmów na temat Panagiuriszte.
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]